Lidwien's profiledaantjes avonturenhoekjePhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
January 22 Zwemmen Zwemmen Na jaren compleet zwemloos te hebben doorgebracht is nu toch eindelijk de tijd aangebroken om me weer eens te water te laten. Mijn fysiotherapeut zeurt me nu toch iets te vaak aan mijn hoofd dat zwemmen toch echt de beste beweging is om verlichting van mijn klachten te bewerkstelligen. Al bijna drie jaar kamp ik met weerspannige nek- en schouderspieren. Gelukkig zijn de klachten al zover verbeterd dat ik in ieder geval wel weer op beide schouders kan slapen. Of het nou een vorm van RSI is of niet, lastig is het wel. Onbewust loop ik dus de hele dag proberen te ontspannen wat weer de nodige spanning oplevert. Daarnaast beweeg ik me suf op de sportschool, maar niet genoeg om de zo nodige ontspanning van de spieren los te krijgen. Dus werd het toch zwemmen. Nog een geluk dat ik nog een passend badpak had, want anders had ik het weer weken uit kunnen stellen. Ik kwam er echt niet meer onderuit en zocht netjes de tijden uit en de prijs en hees me op mijn fiets richting Zuiderbad. Wat is het toch waarom ik zo’n hekel heb aan zwemmen? Ja het is zo nat roep ik altijd meteen, maar dat is het niet echt. Het is misschien te ver fietsen? Nou nee dat is ook niet de echte reden, alhoewel het met slecht weer en wind geen pretje is om je waar dan ook op de fiets naar toe te begeven. Als ik me richting de pashokjes begeef begint er wel wat te dagen. Die klamme hitte van zo’n bad. Als je een beetje bezweet bent van hard fietsen in de kou dan breekt je daar meteen het gutszweet uit. Getver dan krijg je al nauwelijks je kleren uit, laat staan hoe je na het zwemmen je straks weer in een panty moet zien te hijsen zonder dat je hem in stukken trekt. Alles wordt en blijft klammig van dat zwemmen. Dan doemt het schoolzwemmen weer voorbij. Altijd was het nog donker en altijd was het koud. Dan moest je je helemaal suf zwemmen aan baantjes en dan weer op je fietsje naar school. In die tijd waren er nog geen föhn of warme luchtblazer. Het was met een natte kop recht in de koude wind naar school. Op de een of andere manier kreeg ik het dan nauwelijks nog warm. In mijn schooltijd lag mijn afkeer voor zwemmen in een overdekt bad. In de zomer naar het zwembad was geen punt. Dat lag in de buitenlucht en je kwam daar niet echt om baantjes te trekken, maar om hele andere zaken. Ondertussen heb ik me van het trapje gewaagd en begeef me onder de andere lunchbaantjestrekkers, want dat is de bedoeling. Baantjes trekken. Gewoon drijven en dan de schoolslag. Goed voor lijf en leden. Na vier baantjes hang ik al in de lijnen om mijn gehijg te onderdrukken. Nou fiets ik zeer regelmatig en beweeg ik toch ook met enige regelmaat op de sportschool, dus mijn conditie moet toch niet zo slecht zijn? Ik begeef me weer in het baantjescircuit en merk dat er naast veel gepuf er ook nog een andere factor opdoemt; spierpijn aan mijn nek. Ik probeer nog wat op mijn rug, maar de spieren van mijn nek geven het niet meer op. Om elk baantje puf ik uit en probeer stoer hangend aan de stang mijn nek- en schouderspieren weer in een soort van ontspannen gareel te krijgen. Hopeloze exercitie. Toch ietwat teleurgesteld over het resultaat verlaat ik na drie kwartier het bad. Afdouchen, aankleden en naar huis. De volgende dag zit ik met erg pijnlijke nek- en schouderspieren bij de man die me het zwemmen zo ongeveer heeft opgedrongen. “Ik dacht dat het juist de klachten zou moeten verminderen”, sputter ik licht verontwaardigt. Hij kan alleen maar lachen en me bemoedigend toespreken in de trant van; Doorgaan, gewoon doorgaan. Hij zwemt immers altijd zo’n vier kilometer. Hoeveel baantjes zijn dat eigenlijk? Als ik een week later weer even aan de lijnen hang vraagt een man of het wel goed gaat. Hij is van gepensioneerde leeftijd en zet zijn brilletje boven op zijn gekaalde hoofd. Tja ik ben net begonnen en ik moet zeggen het valt tegen. Wat mijn doel dan wel is? “Nou ik heb geen idee, wat is uw doel?” “Veertig baantjes, das ėėn kilometer, zegt hij argeloos. Veertig baantjes? Ik geloof dat ik er net een kleine twintig haal, dus net vijfhonderd meter. Gedesillusioneerd stap ik weer op de kant. Ga ik dit ooit halen? Moet je persė doelgericht baantjes trekken? Mag je ook gewoon baantjes badderen? Ondertussen eb ik een keertje zwemmen gemist en voel me schuldig en beloof mezelf om de volgende dag toch weer te gaan, maar of ik een doel voor ogen heb? Ja spierpijnloos zwemmen zou prettig zijn. January 04 Sfeervol kosjerSfeervol kosjer! In het 9e arrondissement van Parijs zijn op kosjer gebied heel wat zaken te vinden. Van slagers die naast een groot assortiment aan vlees en gevogelte tevens de nieuwe Beaulolais primeur aanprijzen tot bakkers met de meest lekkere en geurige zoetigheden uit zowel de sefardische als de asjkenazische keuken. Met restaurants is het helaas vaak wat droevig gesteld, althans als je eens niet in de gloed van een tl-lamp wilt genieten van de culinaire rijkdom van de kosjere keuken. Sfeervol kosjer dineren in Parijs zou toch gemakkelijk te doen moeten zijn? Toch vind je niet snel een etablissement zonder met papier bedekte formica tafeltjes en waar het allemaal wat groezelig oogt. Zo op het oog sfeerloos en ongezellig, zonder dat het meteen iets over de kwaliteit van het eten zegt. Tot je op de hoek van de Rue de Montyon en de Rue de la Boule Rouge tegen ‘La Boule Rouge’ aanloopt. De overwegend fleurig rode buitenkant doet je dan ook afvragen of het er wel ‘kosjer’ is. Stoeltjes met rode pluche, banken langs de kant en aan de muur vele foto’s van voor mij onbekende bekende Fransen. Goed verlicht, maar gelukkig geen formica tafel of tl-buis te vinden. De ramen en de deuren zijn fris geverfd en zijn behangen met artikelen waarin het eten dan wel de bezoekers geroemd en geprezen worden. Bij binnenkomst stap je een ruimte binnen met een hoge toog waar je ook even een tasse de cafée kunt doen. Het geheel ademt de sfeer van een buurtcafé waar de patron zijn familie en buurtgenoten welkom heet. Voor de jongste telg in maxi cosi wordt dan ook snel een stoel vrijgemaakt aan de stamtafel. Er zijn twee eetzaaltjes die op deze zaterdagavond gezellig vol zijn. Aan de reacties van een van de eigenaren te zien zijn er vele bekenden bij. Muzak is hier niet nodig, het geroezemoes en de soms luide gesprekken zijn het die de muziek vormen. De tafels zijn gedekt met keurig wit damast en met bijpassende servetten die duidelijk de wat grotere buikomvang vlekvrij weten te houden. Dit is wel de plaats in het 9e om te genieten van de Tunesisch-Joodse keuken. Nog voor je hebt besteld worden er verschillende salades op tafel geplaatst. Dat is altijd even opletten of ze ook in rekening worden gebracht terwijl je er niets van neemt.
De specialiteit is natuurlijk couscous in verschillende variaties. Daarnaast zijn er ook verschillende vlees- en visgerechten op de kaart te vinden. Die is misschien niet erg uitgebreid, maar er zit genoeg bij voor iedere smaak. De toetjes bestaan uit verschillende soorten vers fruit, ijs of Tunesische gebakjes. Deze laatsten smaken overheerlijk bij een glas muntthee met pijnboompitjes. Met veel genoegen schenkt de ober de geurige thee van grote hoogte in. Plassen mag! De prijs voor een hoofd- en nagerecht, muntthee, flesje water en een kwart litertje wijn viel voor Parijse begrippen alleszins mee, €36,-. tel: 00 33 1 47704390 / 1 48000769 fax: 00 33 1 42469957 |
|
|