Lidwien's profiledaantjes avonturenhoekjePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 09 ThalysrijdersGa je eindelijk weer eens op reis, wordt het een tocht naar een stad vol staking. Van een handig gebruik van de metro zal het dit keer niet komen. Op tv zag ik een man in discussie met Sarkozy en dit heerschap was ervan overtuigd dat als de president en zijn regering niet aan de eisen van de stakers zouden voldoen dat dan toch uiteindelijk de overwinning aan de straat zou zijn. Dat was toen en dat zou ook nu zo zijn. Sarkozy maakte de man er op attent dat er nog zo iets als democratie in Frankrijk bestond en dat de wet van de straat daar niet gold. Ik mag die Sarkozy niet, maar dit was ik wel met hem eens.
Ondertussen stap ik toch in Amsterdam op de Thalys die op dit tijdstip vrijwel leeg is. We zijn nog nauwelijks uit Amsterdam centraal weggegleden of een hees gevooisde stem meldt ons de gang van zaken en een hartelijk welkom in de trein. Van een wat hittepetitterige Franse dame tot een uiterst theatrale Engelse stem. De Nederlandse melding wordt gedaan door een Belgische die het taalpurisme niet vreemd is en consequent over taalis blijft spreken om elke zweem van Franse klemtoon te ontwijken. Een reis met de Thalys schijnt bijna een erotische ervaring te moeten zijn als ik de stemmen zou moeten geloven. De morgen piept geleidelijk door de duisternis binnen, maar die wakkerheid heeft de omroepende bardame nog niet bereikt. Met een ongeïnspireerde stem prijst ze de daar te verkrijgen goederen aan, waaronder kaartjes voor de Parijse metro. Mijn achterbuurman kan een grinnik niet onderdrukken. Viertalig worden we gevoed met deze plichtmatige handeling. Zoals de regels van Verdonk geldt hier, tekst is tekst. In Rotterdam komen de mannen binnen. De rust is verdwenen met vroege bravoure en plat rumoer. De heren hebben er ‘zin an’. Gezellig onder elkaar en weg bij moeders de vrouw. Dat krijg je op deze leeftijd van pré- of après-penopauze. Eigenlijk benijd ik die mannengroepen wel. Altijd weer kind kunnen zijn. Met een dikke Rotterdamse tongval is Aad de meest aanwezige. Een in rood overhemd gestoken bebrilde en besikte eind veertiger. Hij zit alleen, maar voert rustig een gesprek met leden van de club aan de andere kant van de wagon. Eigenlijk maakt het niet uit met wie, want zijn volume blijft bij het telefoneren of een vraagje aan de buren op hetzelfde niveau. In ieder geval heeft hij de rol van geinponem en liquide voorzieningen in de groep. Om tien over acht gaat zijn eerste medicijn in de vorm van een rode port erin, maar niet nadat hij eerst geprobeerd heeft om de hele groep er ook eentje aan te smeren. De meesten vinden het toch nog iets te vroeg voor zo’n alcoholische versnapering. Velen maken een voorbehoud tot na Brussel, ook al is dat ook nog ruim voor twaalf uur. Om half negen gaat het derde glaasje ‘Aad fundum’, waarop een van de mannen reageert: “Die horen we straks niet meer”. Dacht ik nog hoopvol dat het rustig zou blijven in verband met de staking van het openbaar vervoer in Parijs stroomt de trein toch vrijwel helemaal vol. Aad reageert op elk riedeltje van de omroepberichten en als er een reeks piepen te horen zijn weet hij te melden dat we zo worden afgeschoten. Het aftellen is begonnen volgens de jongensclub. De gesprekken lopen uiteen over voetbal, auto’s, waarbij geen merken maar slechts nummers van een bepaalde serie genoeg zijn om te weten waarover het gaat, mobiele telefoons en de veertien kilometer wandeling die hen in Parijs staat te wachten. Door het geschud van de trein wordt iedereen wat rustiger. Dat is wel een nadeel van die TGV’s, hoe hoger de snelheid hoe groter de wiebel. Aan de andere kant is de lichte druk waarmee je in je stoel gedrukt wordt vergelijkbaar met de aangename buikkriebel van een ouderwetse kermisattractie of het starten van een vliegtuig. Ondertussen is ook de stoel naast mij gevuld met een heer in bezit van donkere bril en laptop. Noeste arbeidslust onderscheidt hem van de roerige Rotterdamse mannenclub. Het is geen spraakzaam type, alleen een vriendelijk knikje kan er af op het moment dat ik echt moet storen voor de gang naar de wc. Iedere keer verbaas ik me er weer over hoe in korte tijd zo op het eerste oog nette mensen van de wc een gore puinhoop hebben weten te maken. Er staat nog duidelijk dat je niets in de pot moet gooien daar het een chemisch toilet is. Ja hoor de stapel plépapier is weer niet te overzien. De dame voor mij leek me zo’n overijverig hygiënisch type, maar dat had ik dus mis. Op dat moment is het prettig om werkelijk nergens vies van te zijn. Met behulp van wc papier schep ik al de papierzooi uit de pot, dat scheelt weer. Wat is dat toch met die dames, niet doortrekken maar wel de pot met papier volgooien. Rare hobby als je het mij vraagt en dan maar klagen over vieze wc’s. De jongens uit Rotterdam zijn weer spraakzamer geworden nu het eindstation in zicht is. Naast de wandeling naar het hotel dromen de heren over de bekende geneugten des levens. Vrouwen en drank. Als een schoolklas staan ze zich al te verkneukelen op het perron van Gare du Nord. Hier scheiden onze wegen en ik begeef me naar de zonnige stad. Mazzel dat het zulk mooi weer is. Het is werklijk stil te noemen voor Parijse begrippen. Het is dan wel ochtend, maar zo rustig heb ik het er nog nooit meegemaakt. Er staat een lange rij bij een halte voor een bus of een taxi. Het is duidelijk dat Parijzenaars wel een staking gewend zijn en zich niet gek laten maken. Naast het nemen van een vrije dag zijn er volop andere middelen van transport. De fiets, step, skateboard, rolschaatsen, motor, brommer, solex en zelfs de vierwieler. Ik beperk mij tot mijn twee benen, eindelijk kan ik van mijn metroverslaving afkomen en Parijs ook eens bovengronds leren kennen. |
|
|
