Paasrituelen

Eerste paasdag is over het algemeen voor de fietser in Amsterdam geen echt genoegen. De fietspaden worden overbevolkt door slenterende toeristen bij wie het reactievermogen op de fietsbel zeer onderontwikkeld is gebleven. Deze combinatie zorgt voor een aardig tijdverdrijf op deze feestdag, maar dan moet het wel goed weer zijn. Vandaag is de straat vrijwel uitgestorven en door de voorbijrazende sneeuw is de overkant van de straat bijna niet meer te zien. Mijn traditionele eerste paasdag ontspanning valt op deze manier in het water en de zin in schoonmaken en opruimen van mijn huisje is ver te zoeken. Een betere smoes om weer eens lekker met een autootje over de snelwegen te karren heb ik niet nodig.

 Hoe klein Nederland ook is de weersomstandigheden kunnen er wonderbaarlijk verschillen. Van een sneeuwstorm in Amsterdam is het bij de afslag Lochem een zonovergoten frisse dag. In het zonnetje staat een grote zwarte Mercedes op de vluchtstrook. Een ietwat gezette man zwaait met een kaart in zijn hand om hulp zodra hij mij ziet aanrijden. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik nou stopte uit menslievendheid of pure nieuwsgierigheid, maar de zon had duidelijk een positieve invloed op mijn contactantenne.

De man, die toch ietwat groezelig oogde, opende het portier en vroeg ik Duits sprak. ‘Haben Sie Benzinn?’, vroeg hij met een lichte onrust in zijn stem. Was ik van hier en of ik een benzinestation in de buurt wist. Mijn antwoord was de vraag of hij een draagbaar tankje bij zich had. De taalverwarring werd er alleen maar groter op toen hij me een vreselijk lelijke dikke goudkleurige ring wilde geven. ‘Ich habe kein Geld und meine Bankkarte machts hier nicht’. In de auto zaten ook nog zijn vrouw en kinderen en hoe moesten ze nu thuis komen? Tja wat doe je met je gezin in een ander land zonder geld op zak was mijn er verder niet echt toedoende opmerking. Weer kreeg ik de ring aangeboden waarvan me niet eens duidelijk was of hij wel van echt goud was en me deed denken aan een ander paasritueel in de stad.

De mannen met héle sterke verhalen van hoog zieligheidgehalte die een financiële bijdrage voor een treinkaartje of iets dergelijks wensen. Ik ben er ooit één keer ingestonken. Een man in de trein die geen geld meer had voor een treinkaartje en op weg was naar zijn zieke moeder. Hij liet me zijn paspoort zien en ik mocht zijn bankgegevens overnemen en wat al niet meer en hij schreef braaf mijn gironummer over. Kortom hij deed er alles aan om heel betrouwbaar over te komen en hij zag er ook keurig uit. Toen ik hem de ¦25,- gaf en hij de coupé verliet voelde ik de nattigheid. Geld kwijt natuurlijk en een vader die maar niet kon begrijpen dat ik zo stom geweest was. Dat ik oog had voor de noden, ook al waren ze vals, van mijn medemens werd door hem totaal over het hoofd gezien. Het gevolg was dat mijn blik voor deze noden ernstig vernauwde en er bij mij geen dubbeltje meer af kon. Geldklopperij of niet, de krent in mij was ontwaakt. Jarenlang heb ik deze houding kunnen handhaven tot een paasochtend.

Ik was op weg naar een vriendin ergens op de gracht en had een werkelijk pesthumeur. Hoe ze het zien weet ik niet, maar ik zag een man aan de rand van de stoep en uit alle voorbijgangers koos hij mij natuurlijk uit. Al snel maakte ik hem duidelijk dat ik geen zin had om maar een cent af te geven en toch bleef ik daar vraag met mijn fiets staan. Het was een en al kommer en kwel. Hij had autopech en nu stond die auto ter hoogte van Sloterdijk en zijn garage was in Almere en of ik geld had voor de trein naar Almere en een kwartje om te bellen en ook zijn kind lag nog in de auto in Sloterdijk. Voor ik het wist was mijn humeur omgeslagen in een grote lachbui. Het verhaal werd steeds absurder en hilarischer en hij geloofde het allemaal ook nog. Dat er geen bal van zijn verhaal klopte was me al vanaf het begin duidelijk, maar uiteindelijk heb ik hem ¦8,- gegeven. Niet voor de trein, maar omdat hij mij een uur lang heeft geamuseerd als een volleerd conferencier.

De man op de afslag met de lelijke ring in zijn hand wordt steeds ongeduldiger als hij merkt dat ik niet echt val voor zijn aanbod. Wat moet ik met een vreselijk lelijke ring waarvan ik betwijfel of die wel van echt goud is? Wat is dit voor absurde situatie? Hij heeft geen tankje, wil niet naar een benzinestation, heeft geen geld, geen credit card, maar wel een dikke Mercedes. Tja en dan gebeurt het dodelijke voor een bedrieger of een echt in nood verkerend mens; Mijn argwaan is gewekt en in een flits schieten er allerlei scenario’s door mijn hoofd waarbij ik uiteindelijk ontzield eindig in een bos. Ik sluit het gesprek af en met een sorry hier kan ik niet aan beginnen rijd ik verder het mooie weer in. ‘Wel een mooie scene trouwens voor een spannende film!’, denk ik nog als ik de bocht omsla en de man mopperend naar zijn auto zie lopen.