Lidwien's profiledaantjes avonturenhoekjePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 24 Verlangen“Oh waar ga je naartoe?”, vraag ik op deze vroege morgen. “Naar Parijs” is het antwoord. Daar sta je dan op een ochtenddruk Amsterdam Centraal, oog in oog met een bekende uit het verleden. De bekende die nu de blik heeft van de man die naar Parijs gaat, terwijl aan mij niet te zien is dat ik op weg ben naar Zoetermeer. Als ik mijn ogen sluit dan zie, hoor en ruik ik de lichtstad weer. Ik heb geen idee hoe het komt, maar als ik in Parijs ben dan zweef ik. Toen ik op de middelbare school zat had ik het plan om er de echte Nederlandse keuken te gaan promoten. Een leuk eettentje met een winkeltje waar de stamppot, maar ook de wentelteefjes op het menu zouden staan. Natuurlijk met de meest mooie Franse benamingen. Daar zou vast behoefte aan zijn, want de gewone Nederlandse keuken kan echt lekker en gevarieerd zijn, vooral als het over toetjes. Aan de andere kant is er genoeg culinair te genieten in Parijs, ook in de winkels en supermarkten.
Ik ben eigenlijk stik jaloers op mijn oude studiegenoot en al die anderen. Amsterdam mag dan ook best een mooie en leuke stad zijn, het is vergeleken bij Parijs toch een durp. Een heel smerig durp, ook dat nog. Afgelopen zondag zat het monument op de Dam weer vol van de zon genietende toeristen. Op zich een leuke en kleurig gezicht vooral door al de papieren en blikjes die erbij rondzwierven. Wat bezielt mensen om een nationaal monument als afvalbak te gebruiken en dan vrijwillig tussen het vuil te gaan zitten?
Nee, dan Parijs met zijn boulevards, verzorgde mensen, kleine verrassende winkeltjes en vooral haar grandeur. Niet van dat benauwde en kleinburgerlijke waar sommigen in Nederland heel erg trots op blijken te zijn. In Parijs kijk je wel twee keer uit voor je je rotzooi zomaar achterlaat op een gazon in de Tuillerieën. Toegegeven, er staan wel overal afvalbakken en de straten worden er elke dag schoongespoeld. In Amsterdam is het vaak zoeken geblazen naar dit nuttige straatmeubilair en als die wel te vinden is dan schijnt de hand-armcoördinatie van de gemiddelde Nederlander en de hem naäpende toeri dermate slecht ontwikkeld te zijn dat de folklore van het zwerfvuil blijft bestaan.
Is dat hetgeen wat ik dan zo mis in Amsterdam en wat mij zo doet verlangen naar het Franse Joie de Vivre? De liefde voor je stad en er dus zorg voor dragen dat het er leefbaar blijft? Je niet druk maken over futiliteiten, maar elkaar gewoon met rust laten? Alhoewel de rellen in de banlieus natuurlijk wel ergens over gingen, want Parijs is nou ook weer geen paradijs. Het komt er alleen zo nu en dan zo dicht bij in de buurt. |
|
|
