Zonderling Zoetermeer

“Nou ik heb een krentenbrood gekocht en ook wat krentenbollen, het is toch wat hè?” Een lange slungelige man met kort zwart grijzend haar en een nogal geprononceerde kin en neus kijkt me vrolijk en vragend aan. In zijn rechterhand heeft hij een grijs plastic tasje van een of ander bedrijf. Hij torent hoog boven mijn gestalte uit en knijpt zijn ogen tegen de zon toe. Ondertussen begint hij een heel verhaal over bandjes uit 1993. “Ja dat was me wat hoor, ik heb er nog een hoop, maar ja ze zijn natuurlijk vreselijk ouderwets en gisteren gingen ze allemaal in elkaar.”

Eerlijk gezegd kan ik er al snel geen touw meer aan vast knopen wat deze man nu allemaal te melden heeft, behalve dat ik een vermoeden heb dat er in de buurt vast een instelling of beschermde woonvorm moet zijn. Even eerder ben ik ook al vriendelijk begroet door een heer met krukken die in gezelschap was van een jonge vrouw in een soort van militaire uitdossing met een insigne van het Israëlische leger op haar liboza, zeg maar de linker bovenzak. Ze hadden net aan de waterkant van het zonnetje zitten genieten.

Ik was onderweg van de ene naar de andere afscheidreceptie in Zoetermeer. Een oord waar ik alleen maar lelijke nieuwbouwbeelden van op het netvlies krijg, maar nu was ik eindelijk in een ander Zoetermeer beland. Een mooie dromerige waterkant met ruisend riet en badderende meerkoeten. Eigenlijk een typisch ‘Ontdek je plekje’-plek. Een mooi beeld uitsnijden om de toch immer aanwezige nieuwbouw heen. Om dit dan weer van een overenthousiast commentaar te voorzien al zou het om het 9^e wereldwonder gaan.

“Ik woon nu gelukkig in mijn flat, maar oh oh ze heeft er weer een zooitje van gemaakt in de keuken. Je kent haar wel toch?”, de man was nog steeds bezig met zijn verhaal en ik moest nodig afscheid nemen voor hij een nieuw hoofdstuk aan zijn brood en bandjes zou toevoegen. Het scheelde niet veel of hij wilde uit gaan wijden over het etablissement waar naar ik op weg was. Misschien heeft John Gray van de vrouwen van Venus en mannen van Mars toch een beetje gelijk. Als vrouw onderbreek je iemand die aan het woord is niet zo snel, dus luister je geduldig naar de onnavolgbare logica over krentenboord en hopeloos ouderwetse cassettebandjes uit 1993.

De man heeft duidelijk plezier in het praatje en geniet ondertussen van het weer. Zou hij elke voorbijganger aanspreken om zijn verhaal te kunnen doen of was ik weer het ‘willige slachtoffer’? eigenlijk maakte me dat niet veel uit. Dit soort ontmoetingen geven tenminste kleur aan de dag. Zelfs in Zoetermeer.