Lidwien's profiledaantjes avonturenhoekjePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Public folders
daantjes avonturenhoekjeDecember 01 Drie 'ikjes' Borrelpraat Een vriend van me viert zijn vijftigste verjaardag met een feestelijke licht aangeklede borrel. Met een aantal Zeeuws Vlaamse heren bespreek ik het nut van roken en het rookverbod tot de nieuwste plannen voor de Hedwigepolder, volkomen kolder. Uiteindelijk komt de dolgedraaide vleesindustrie aan bod. Al die volle stallen en doorgefokte dieren dat kan niet goed zijn. Laat de dieren weer lekker buiten lopen in de wei. De varkenspest komt ook nog even langs, maar het bleef bij borrelpraat. “Weet je hoe het is om 2500 biggen af te moeten maken met een spuitje?” zegt de man tegenover mij. “2500 per dag” zegt hij ontdaan en met tranen in zijn ogen. Voor mij leek de varkenspest een eeuwigheid geleden, voor hem was het vandaag. Recht Vanuit mijn ooghoek zie ik de vrouw met vaart het HEMA-restaurant binnenkomen. Ze is middelbaar en groot, heeft een paarse oorband om, een milieuvriendelijk linnen tasje aan de schouder geklemd en een blik van ‘een rij is niets voor mij’. Ze neemt een muffin en passeert in volle vaart de voorgangers die zich in een wat rustiger tempo langs de taartjes en koffie begeven. Tactisch voegt ze in voor een man die net zijn keuze voor koffiesmaak heeft doorgegeven. Het gaat zo snel dat de wachtenden het voordringen niet door lijken te hebben. Is het de angst voor de reactie als men er wel iets van zou zeggen? Want de vanzelfsprekendheid van haar voordringrecht straalt streng van haar gezicht af. IDFA Het is weer IDFA, dus gezellige drukte bij de Munt en het Tuschinski. Ik ben op weg naar een vriendin van mij die er werkt. Gezellig even kletsen in het donker van het operateurshok met het rustgevende geratel van de projector op de achtergrond. Alhoewel dat laatste steeds zeldzamer wordt door het oprukkende betacam-sp-bandenleger. In de bioscoop is een dubbel publiek, het ‘gewone’ en die van het festival. De kaartcontroleur moet het allemaal maar uit elkaar zien te houden. Ik heb geen kaartje, want ik ga niet naar de film. De jongeman ziet mijn mobiele telefoon in mijn hand kijkt ernaar, knikt en zegt:‘ Dat is dan twee roltrappen omhoog, zaal 10, prettige voorstelling’. July 25 De filmadviseur“ Heppu misschien wat kleingeld voor mij?” Kortaf zeg ik hem nee. Soms heb ik gewoon geen zin in bedelaars en al helemaal niet in deze. Ik heb hem wel eens vaker gezien, maar kan me niet meer voor de geest halen waarvan. Het is een stoere vent met zo’n onvermijdelijk ‘jaren tachtig snelle mannen staartje’. Waarschijnlijk heeft hij ooit betere tijden gekend. Ondertussen sta ik de lijst met films te bestuderen. Er is niet veel in Pathe De Munt. “Als u wilt weten wat een goeie film is dan kan ik u helpen hoor, want ik heb ze allemaal gezien” zegt de man. Das best knap bedenk ik als je geen geld hebt. Is dit nou een niet al te slimme ‘bedelaar’ of gewoon een sjofel tiep die gewoon een gratis pintje wil? Hij begint een heel verhaal en uiteindelijk raadt hij mij The incredible Hulk aan. Dat Edward Norton een goede acteur is daar zijn we het over eens, maar of de Hulk nu wel iets vor mij is? De tv-serie vond ik al niks. Dan ga ik nog liever naar Mamma Mia om Pierce Brosnan, Colin firth en Meryl Streep te horen zingen. Het is eigenlijk veel te lekker weer om binnen te zitten en met de smoes ‘ik keek alleen maar wat er draaide’ loop ik weer verder de stoere man achterlatend. Die heeft al snel weer een nieuw slachtoffer gevonden. Dit keer heeft hij beet. Hij gaat niet naar de film. May 21 Zonderling ZoetermeerZonderling Zoetermeer
“Nou ik heb een krentenbrood gekocht en ook wat krentenbollen, het is toch wat hè?” Een lange slungelige man met kort zwart grijzend haar en een nogal geprononceerde kin en neus kijkt me vrolijk en vragend aan. In zijn rechterhand heeft hij een grijs plastic tasje van een of ander bedrijf. Hij torent hoog boven mijn gestalte uit en knijpt zijn ogen tegen de zon toe. Ondertussen begint hij een heel verhaal over bandjes uit 1993. “Ja dat was me wat hoor, ik heb er nog een hoop, maar ja ze zijn natuurlijk vreselijk ouderwets en gisteren gingen ze allemaal in elkaar.” Eerlijk gezegd kan ik er al snel geen touw meer aan vast knopen wat deze man nu allemaal te melden heeft, behalve dat ik een vermoeden heb dat er in de buurt vast een instelling of beschermde woonvorm moet zijn. Even eerder ben ik ook al vriendelijk begroet door een heer met krukken die in gezelschap was van een jonge vrouw in een soort van militaire uitdossing met een insigne van het Israëlische leger op haar liboza, zeg maar de linker bovenzak. Ze hadden net aan de waterkant van het zonnetje zitten genieten.
Ik was onderweg van de ene naar de andere afscheidreceptie in Zoetermeer. Een oord waar ik alleen maar lelijke nieuwbouwbeelden van op het netvlies krijg, maar nu was ik eindelijk in een ander Zoetermeer beland. Een mooie dromerige waterkant met ruisend riet en badderende meerkoeten. Eigenlijk een typisch ‘Ontdek je plekje’-plek. Een mooi beeld uitsnijden om de toch immer aanwezige nieuwbouw heen. Om dit dan weer van een overenthousiast commentaar te voorzien al zou het om het 9e wereldwonder gaan.
“Ik woon nu gelukkig in mijn flat, maar oh oh ze heeft er weer een zooitje van gemaakt in de keuken. Je kent haar wel toch?”, de man was nog steeds bezig met zijn verhaal en ik moest nodig afscheid nemen voor hij een nieuw hoofdstuk aan zijn brood en bandjes zou toevoegen. Het scheelde niet veel of hij wilde uit gaan wijden over het etablissement waar naar ik op weg was. Misschien heeft John Gray van de vrouwen van Venus en mannen van Mars toch een beetje gelijk. Als vrouw onderbreek je iemand die aan het woord is niet zo snel, dus luister je geduldig naar de onnavolgbare logica over krentenboord en hopeloos ouderwetse cassettebandjes uit 1993.
De man heeft duidelijk plezier in het praatje en geniet ondertussen van het weer. Zou hij elke voorbijganger aanspreken om zijn verhaal te kunnen doen of was ik weer het ‘willige slachtoffer’? eigenlijk maakte me dat niet veel uit. Dit soort ontmoetingen geven tenminste kleur aan de dag. Zelfs in Zoetermeer. May 06 4 meiMidden op het grasveld staat een werkloze barbecue. Eenzaam achtergelaten door het gezelschap, of staat ze te wachten tot ze weer gebruikt gaat worden? Aan haar voeten fladdert een Albert Heijntas met zijn herkenbare blauwe hengsels. De barbecue kleurt mooi met haar zwarte bolbuik bij het groene gras. Op de achtergrond hebben de gibbons het duidelijk druk met elkaar. Het stimuleert ook andere dieren in Artis om een geluid te laten horen. Zij zijn zich niet bewust van de twee minuten van de vierde mei. Een passerende auto wel, maar die trekt zich er niets van aan. Dit jaar wilde ik eens een andere herdenking bijwonen en ben ik meegelopen met de plantage-Weesperstraat buurtvereniging. Zij maken een korte rondgang langs een aantal monumenten en herdenkingsplaten in de buurt. Op weg ernaar toe zitten aan de waterkant nog een aantal mensen na te genieten van het zonnetje en de picknick. als we even later langs lopen hebben de wijn en lekkernijen opgeruimd, want zoveel vertier hoort niet op deze dag en zeker niet in deze buurt van Amsterdam. We zijn op weg naar het Wertheimpark waar zich het Auschwitzmonument bevindt. De man die voorop loopt legt er namens de buurtvereniging een krans en ook andere deelnemers leggen er bloemen. Veel zonnebloemen. Er wordt geen woord gezegd, behalve door een dronkelap die domicilie in het park houdt. hij bralt wat, maar niemand laat zich door hem van de wijs brengen en zacht murmelend gaat de stoet weer verder de Plantagemiddenlaan op. Vreemd om nu eens niet in de Hollandse Schouwburg te zijn, maar nu halt te houden bij de voormalige crèche. Ook hier wordt weer zwijgend een krans aan de herdenkingsplaat bevestigd en door anderen wat bloemen gelegd. Vervolgens gaat het richting Studio Plantage. We lopen zwijgzaam langs het goedgevulde terras. Zij kijken naar ons en wij proberen hen te negeren. Het is een vreemde gewaarwording, maar nu eenmaal een realiteit. Niet iedereen heeft behoefte aan herdenken op vier mei. Nog een geluk dat de muziek is uitgezet, maar ik krijg niet de indruk dat men zich de drank en het eten minder laat smaken. Als wij zijn voorbijgetrokken hebben ze hun uitzicht weer terug. Op een van bezoekers uitpuilende ingang van de Hollandse Schouwburg. Ik zou geen hap meer door mijn keel kunnen krijgen. Op de trap voor het voormalig Bevolkingsregister zitten twee mensen die niet echt van zins om wat ruimte te maken voor de krans die ook hier zwijgzaam bevestigd dient te worden. Weer staat de stoet een moment stil bij de namen van de gefusilleerden. weer zijn er anderen die ons bekijken als buitenstaanders. Bij het monument van het kunstenaarsverzet wordt de laatste krans gelegd en spreekt de leider voor het eerst de groep toe. Er staan hier al wat meer mensen de groep op te wachten en met elkaar gaan we de twee minuten in. Het is stil, maar niet meer zo stil als vroeger. Men stapt niet meer uit zijn auto of van zijn fiets. Jammer want toch besef ik iedere keer weer in welke luxe ik ben geboren en opgegroeid. Een luxe die eigenlijk geen luxe zou moeten zijn. Ik loop na afloop de tentoonstelling af over de dames Truus en Freddie Versteegen en Hannie Schaft. Moedige jonge vrouwen die zelfs de wapens ter hand hebben genomen. Na de koffie ga ik maar naar huis. Zwijgend loop ik langs de huizen die vrijwel allemaal zijn terug te vinden op het digitale Joods monument. Inderdaad er rest alleen stilte. April 24 Verlangen“Oh waar ga je naartoe?”, vraag ik op deze vroege morgen. “Naar Parijs” is het antwoord. Daar sta je dan op een ochtenddruk Amsterdam Centraal, oog in oog met een bekende uit het verleden. De bekende die nu de blik heeft van de man die naar Parijs gaat, terwijl aan mij niet te zien is dat ik op weg ben naar Zoetermeer. Als ik mijn ogen sluit dan zie, hoor en ruik ik de lichtstad weer. Ik heb geen idee hoe het komt, maar als ik in Parijs ben dan zweef ik. Toen ik op de middelbare school zat had ik het plan om er de echte Nederlandse keuken te gaan promoten. Een leuk eettentje met een winkeltje waar de stamppot, maar ook de wentelteefjes op het menu zouden staan. Natuurlijk met de meest mooie Franse benamingen. Daar zou vast behoefte aan zijn, want de gewone Nederlandse keuken kan echt lekker en gevarieerd zijn, vooral als het over toetjes. Aan de andere kant is er genoeg culinair te genieten in Parijs, ook in de winkels en supermarkten.
Ik ben eigenlijk stik jaloers op mijn oude studiegenoot en al die anderen. Amsterdam mag dan ook best een mooie en leuke stad zijn, het is vergeleken bij Parijs toch een durp. Een heel smerig durp, ook dat nog. Afgelopen zondag zat het monument op de Dam weer vol van de zon genietende toeristen. Op zich een leuke en kleurig gezicht vooral door al de papieren en blikjes die erbij rondzwierven. Wat bezielt mensen om een nationaal monument als afvalbak te gebruiken en dan vrijwillig tussen het vuil te gaan zitten?
Nee, dan Parijs met zijn boulevards, verzorgde mensen, kleine verrassende winkeltjes en vooral haar grandeur. Niet van dat benauwde en kleinburgerlijke waar sommigen in Nederland heel erg trots op blijken te zijn. In Parijs kijk je wel twee keer uit voor je je rotzooi zomaar achterlaat op een gazon in de Tuillerieën. Toegegeven, er staan wel overal afvalbakken en de straten worden er elke dag schoongespoeld. In Amsterdam is het vaak zoeken geblazen naar dit nuttige straatmeubilair en als die wel te vinden is dan schijnt de hand-armcoördinatie van de gemiddelde Nederlander en de hem naäpende toeri dermate slecht ontwikkeld te zijn dat de folklore van het zwerfvuil blijft bestaan.
Is dat hetgeen wat ik dan zo mis in Amsterdam en wat mij zo doet verlangen naar het Franse Joie de Vivre? De liefde voor je stad en er dus zorg voor dragen dat het er leefbaar blijft? Je niet druk maken over futiliteiten, maar elkaar gewoon met rust laten? Alhoewel de rellen in de banlieus natuurlijk wel ergens over gingen, want Parijs is nou ook weer geen paradijs. Het komt er alleen zo nu en dan zo dicht bij in de buurt. |
|
|||
|
|
